Waarvan Akte

Werk
1 juni 2022

Een van mijn mooiste dagen

We zitten in de tuin van hun overleden tante, de zon schijnt, de temperatuur is aangenaam en het gezelschap vermaakt zich prima. Sterker: het is ronduit gezellig. Het voelt of ik aanwezig ben op de reünie van een gelukkige familie waar ik als niet-familielid deel van mag uitmaken.

Om half één gaan we aan de lunch en ik kan niet anders zeggen dat de catering voortreffelijk is. Na de lunch pakken we de draad weer op van datgene waarvoor we een hele dag hebben uitgetrokken: de verdeling van de inboedel van tante onder haar neven en nichten.

Tante heeft twee echtgenoten overleefd, maar is tot haar grote spijt zelf nooit moeder geworden. Al haar aandacht en liefde richt ze op twaalf van haar neefjes en nichtjes, die net zo dol op haar zijn als zij op hen. Logisch dat zij die twaalf – uit haar eigen familie en uit de familie van haar beide echtgenoten – in haar testament tot haar erfgenamen benoemt.

Haar nalatenschap bestaat uit het eigen huis dat zij en haar tweede man hebben gekocht en een klein kapitaaltje op de bank. Het huis zal worden verkocht via een vrijwillige veiling. Dat komt niet vaak voor, maar zo wil tante het nu eenmaal. De opbrengst en het geld op de bank zullen worden verdeeld onder de twaalf erfgenamen. Maar ook de inboedel moet nog worden verdeeld.

Daarover heeft tante niets op papier gezet, omdat ze erop vertrouwt dat haar neven en nichten er samen wel uit komen. Dat blijkt. De erfgenamen besluiten tantes inboedel onder elkaar te veilen, de opbrengst onderling verdeeld. Ik fungeer als veilingmeester.

Eerst laten we de inboedel taxeren, want tante heeft als verwoed  kunst- en antiekliefhebber in haar leven heel wat ‘leuke stukken’ op de kop getikt. Op basis van die taxatie mag er geboden worden. We hebben er een hele dag voor uitgetrokken.

Ze komen met partners bij elkaar, in totaal 24 man, en verzamelen zich aan de tafels die her en der in de tuin staan opgesteld. Er is koffie, er is gebak, er worden grappen gemaakt en er wordt vooral veel gelachen. De veiling verloopt in uitstekende sfeer. Er wordt beschaafd geboden, er klinkt geen wanklank, er is geen gemopper of gezeur, iedereen gunt de ander het zijne.

De dag wordt afgesloten met een diner in de buitenlucht. Terwijl het langzaam donkert, gaan de kaarsjes aan en staan we stil bij het leven van de allerliefste tante. Waarna iedereen rond tien uur ’s avonds tevreden huiswaarts keert.

Zo kan het dus ook, denk ik als ik onder de sterrenhemel naar huis loop. Het is een van de mooiste dagen in mijn loopbaan als notaris.

Naar homepage